آبباوري مردم براي مديريت و كاهش مخاطرات برمبناي ميراث مكتوب (مطالعۀ موردي جامعۀ ايراني از صفويه تا قاجار)

انسان همواره در محاصرۀ مخاطرات محيطي بوده و در هر دوره‌اي همان‌طور كه شكل مخاطرات تغيير كرده، روش‌هاي مقابله با آنها هم دستخوش تغيير شده است. مرور آداب و معتقدات ايرانيان از عصر صفوي تا قاجار نشان مي‌دهد كه يكي از دغدغه‌هاي انسان در اين دوره، باروري و داشتن فرزندان بسيار بوده است تا بدين‌ وسيله بتواند با گسترش قوم و قبيلۀ خود، با مخاطرات محيطي مقابله كند و راه حلي براي بقاي خود بيابد. مرور آداب و معتقدات ايراني اين سؤال را در ذهن ايجاد مي‌كند كه چرا زنان از انواع آب استفاده مي‌كنند تا بارور شوند و با افزايش فرزندان، زندگي خود را مستحكم كنند؟ هدف اين تحقيق، مرور و تحليل مردم‌شناختي آداب و آيين‌هاي رفع نازايي با ياري گرفتن از نماد و الهۀ آب در ميان ايرانيان و در نتيجه پايداري آنها در برابر مخاطرات محيطي است.  اين تحقيق يك مطالعۀ كتابخانه‌اي است كه با مرور منابع موجود در زمينۀ آداب و آيين‌هاي كهن ايراني دربارۀ فرزندآوري و رفع ناباروري و به‌ويژه با بهره‌گيري از آب و تقدس آن صورت گرفته و ضمن بحث دربارۀ چارچوب نظري، منابع موجود در اين زمينه بررسي شده است. سپس تحليلي مردم‌شناختي دربارۀ آداب و آيين مربوط به فرزندآوري و رفع ناباروري به‌ويژه با ياري گرفتن از نماد و الهۀ آب در ميان ايرانيان ارائه شده كه در نهايت كمك كرده تا زايش و باروري او تضمين شود و در مقابل مخاطرات محيطي مقاومت كند.