اثربخشي برنامهٔ مداخلهٔ تقويت خانواده بر تاب‌آوري نوجوانان داراي رفتارهاي پُرخطر در شهر كرمانشاه

زمينه و هدف: كم‌بودن ظرفيت‌هاي فردي و رواني و شخصيتي زمينـه‌سـاز افزايش رفتارهاي پُرخطر در نوجوانان اسـت. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامهٔ تقويت خانواده بر تاب‌آوري نوجوانان داراي رفتارهاي پُرخطر در شهر كرمانشاه انجام شد. روش‌بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. ۴۰ نوجوان داراي رفتارهاي پُرخطر براساس كسب نمرهٔ انحراف معيار بيشتر از ميانگين در مقياس رفتارهاي پرخطر انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش (۲۰ نفر) و گروه گواه (۲۰ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايش در هفت جلسهٔ آموزش برنامهٔ تقويت خانواده به‌مدت ۱۸۰ دقيقه و به‌صورت يك‌بار در هفته شركت كرد. همچنين دو پرسشنامهٔ تاب‌آوري كونور-ديويدسون و پرسشنامهٔ رفتارهاي پُرخطر براي آن‌ها اجرا شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها ازطريق روش‌هاي آمار توصيفي مانند ميانگين و انحراف معيار و آمار استنباطي تحليل واريانس با اندازه‌هاي تكراري و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج تحليل واريانس با اندازه‌هاي مكرر نشان داد برنامهٔ آموزشي تقويت خانواده منجربه افزايش تاب‌آوري نوجوانان داراي رفتارهاي پُرخطر گروه آزمايش در مرحلهٔ پس‌آزمون و پيگيري (13/12±62/10 و 12/79±63/21) در مقايسه با گروه گواه در مرحلهٔ پس‌آزمون و پيگيري (13/52±51/36 و 53/41±10/21) شده است (۰٫۰۰۱ p). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش به‌نظر مي‌رسد برنامهٔ تقويت خانواده، روشي مناسب براي افزايش تاب‌آوري نوجوانان داراي رفتارهاي پُرخطر باشد.