اثربخشي آموزش تكنيك‌هاي شناختي شفقت‌درماني بر كمال‌گرايي و احساس گناه در نوجوانان دختر مبتلا به وسواس

زمينه و هدف: از ويژگي‌هاي بيماران اختلال وسواسي-اجباري الگوهاي نافذ كمال‌گرايي و انعطاف‌ناپذيري است. كمال‌گرايي پيامدهايي همچون افسردگي و اختلال‌هاي روده‌اي و احساس گناه را به‌دنبال دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش تكنيك‌هاي شناختي شفقت‌درماني بر كمال‌گرايي و احساس گناه در نوجوانان دختر مبتلا به وسواس در شهر يزد صورت گرفت. روش‌بررسي: روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي دانش‌آموزان دختر دورۀ متوسطهٔ دوم شهر يزد تشكيل دادند كه در سال تحصيلي ۹۶-۱۳۹۵ مشغول به تحصيل بودند. از بين آن‌ها ۳۰ نفر مبتلا به وسواس به‌روش غيرتصادفي دردسترس انتخاب شدند و ۱۵ نفر به‌صورت تصادفي در گروه آزمايش و ۱۵ نفر در گروه گواه قرار گرفتند. سپس صرفاً براي گروه آزمايش آموزش تكنيك‌هاي شفقت‌درماني اجرا شد. در اين پژوهش، پرسشنامهٔ تجديدنظرشدهٔ وسواس فكري-عملي (فوا و همكاران، ۲۰۰۲)، مقياس كمال‌گرايي اهواز (نجاريان و همكاران، ۱۳۷۸) و پرسشنامهٔ احساس گناه (كوگلر و جونز، ۱۹۹۲) به‌كار رفت. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل كوواريانس توسط نرم‌افزار SPSS استفاده شد. سطح معناداري ۰٫۰۵ درنظر گرفته شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد، با حذف اثر نمرات پيش‌آزمون، آموزش تكنيك‌هاي شفقت‌درماني موجب كاهش معنادار نمرات متغيرهاي كمال‌گرايي (۰٫۰۰۱ p) و احساس گناه (۰٫۰۰۳=p) پس از درمان در گروه آزمايش درمقايسه با گروه گواه شد.نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود، تكنيك‌هاي شناختي شفقت‌درماني مي‌تواند به‌عنوان رويكردي مؤثر بر كاهش كمال‌گرايي و كاهش احساس گناه نوجوانان دختر مبتلا به وسواس شهر يزد استفاده شود.