تعيين اثربخشي روايت‌درماني بر كيفيت زندگي زناشويي و دلبستگي زوجين ناتوان مراجعه‌كننده به مراكز مشاورهٔ شهر اصفهان

مقدمه: اگر زندگي زناشويي وضعيت مساعدي را براي ارضاي نيازهاي رواني زوج‌ها فراهم نكند، اثرات منفي به‌جا مي‌گذارد. اختلال‌هاي رواني، افسردگي و خودكشي ازجمله پيامدهاي اين مسئله است. هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي روايت‌درماني بر كيفيت زندگي زناشويي و دلبستگي زوجين ناتوان مراجعه‌كننده به مراكز مشاورهٔ شهر اصفهان بود. روش‌بررسي: پژوهش حاضر از نوع طرح تك‌موردي بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي زوج‌هاي ناتوان (درحل مسائل زناشويي) مراجعه‌كننده به مراكز و كلينيك‌هاي روان‌شناسي شهر اصفهان در سال ۱۳۹۸ تشكيل دادند. از ميان آن‌ها باتوجه به ملاك‌هاي ورود و خروج، به‌صورت دردسترس و هدفمند سه زوج به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و مداخلهٔ روايت‌درماني را دريافت كردند. براي جمع‌آوري داده‌هاي تحقيق، پرسش‌نامهٔ كيفيت زندگي (روابط) زناشويي (فلچر و همكاران، ۲۰۰۰) و مقياس تجديدنظرشدۀ دلبستگي بزرگسال (كولينز و ريد، ۱۹۹۰) به‌كار رفت. شركت‌كنندگان مداخلهٔ روايت‌درماني را به‌صورت هفته‌اي يك جلسه و به‌مدت دوازده جلسه دريافت كردند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها و به‌منظور بررسي اثربخشي روايت‌درماني از شاخص تغيير پايا (RCI) و درصد بهبودي استفاده شد. يافته‌ها: براساس نتايج، در متغير كيفيت زندگي زناشويي، شاخص تغيير پايا در زوج‌هاي دوم (۲٫۱۹) و سوم (۴٫۰۴) از نظر آماري معنادار بود كه اثربخشي درمان را نشان داد. براي متغير سبك دلبستگي ايمن، شاخص تغيير پايا در زوج دوم (۲٫۱۸) از نظر آماري معنادار بود و تنها در زوج دوم درمان اثربخشي داشت. براي متغير سبك دوسوگرا/اضطرابي باتوجه به اينكه شاخص تغيير پايا در زوج‌هاي اول (۰٫۵۱) و دوم (۰٫۱۷) و سوم (۰٫۱۷) كمتر از ۱٫۹۶=Z به‌دست آمد، مي‌توان نتيجه گرفت كه براي اين متغير درمان اثربخش نبود.نتيجه‌گيري: اجراي روايت‌درماني باعث ارتقاي كيفيت زندگي زناشويي و سبك دلبستگي ايمن در برخي زوجين مي‌شود؛ بنابراين مي‌توان از اين رويكرد براي بهبود مسائل بين‌فردي و زناشويي و كاهش ميزان طلاق در جامعه استفاده كرد.