تأثير وزن دهي متغيرهاي پيش بين بر عملكرد مدل هاي شاخص مطلوبيت زيستگاه (HSI) (مطالعه موردي: ماهي سفيد درياي خزر، Rutilus frisii)

در مطالعه حاضر، تأثير وزن دهي متغيرهاي پيش بين بر عملكرد پيش بيني مدل هاي شاخص مطلوبيت زيستگاه (HSI) مبتني بر دو روش مدل ميانگين حسابي (AMM) و مدل ميانگين هندسي (GMM) مورد بررسي قرار گرفت. داده‌هاي صيد ماهي سفيد درياي خزر (Rutilus frisii) به‌عنوان مورد مطالعاتي مورد استفاده قرار گرفت و متغيرهاي زيستگاهي مورد استفاده عبارت بودند از: دماي سطح آب دريا در روز، غلظت كلروفيل a در لايه سطحي آب، غلظت كربن آلي ذره اي، فاصله نقاط صيدگاهي از دهانه رودخانه و شيب بستر. محاسبه وزن نسبي پارامترهاي محيطي و برازش مدل هاي شاخص مطلوبيت (SI) با استفاده از تكنيك ماشين بردار پشتيبان (SVM) انجام گرفت. دماي سطحي آب دريا و غلظت كربن آلي ذره اي به‌ترتيب با داشتن مقادير 0.315 و 0.231، بيشترين مقادير وزن را در توضيح واريانس صيد ماهي به‌خود اختصاص دادند. ارزيابي پيش بيني مدل هاي برازش يافته در مراحل آموزش و آزمون مدل ها نشان داد كه مدل HSI WGMM با داشتن كمترين مقادير RMSE (آموزش: 0.1818؛ آزمون: 0.2540) و بالاترين ضريب همبستگي (آموزش: 0.4693؛ آزمون: 0.1953) بهترين عملكرد را به خود اختصاص داده و ضعيف‌ترين عملكرد نيز با مدل HSIWAMM (آموزش: 0.4023 = RMSE؛ 0.3843 = r؛ آزمون: 0.3858 = RMSE؛ 0.1360 = r) به‌دست آمد.