نگاه انتقادي به ديدگاه عدمحجيت تقرير

تقرير معصوم، ارتباط تنگاتنگي با عدمِ‌ردع در سيرهٔ عقلا دارد؛ اين تقرير، گاه بر فعل مكلف و گاه بر سيرهٔ عقلايي است. استدلال به سيره در مسائل مختلف اصولي و ابوابي از فقه معاملات كاربرد وسيعي يافته است. اصوليان دربارهٔ حجيتِ تقرير وحدتِ‌نظر يافته‌اند و رويكرد عدم‌حجيت تقرير ديدگاه بديعي محسوب و در برابر اين تسالم اصولي شكل گرفته است. در نوشتار حاضر كه به‌منظور بررسي و نقد اين رويكرد با روش كتابخانه‌اي و توصيفي‌تحليلي تدوين شده، از يك سو گزاره‌هايي چون قبح القاء در مفسده و تفويت مصلحت و ادله‌اي مانند لزوم ارشاد جاهل و روايات لزوم تبليغ شريعت و ازسوي‌ديگر، رواياتِ عدم‌وجوبِ جواب بر امام(ع) و ديگر ادله در نظامي هماهنگ، تفسير شده است.