سهم بندي منابع تغذيه كننده آب تالاب كاني برازان به كمك روشهاي هيدروژئوشيميايي و ايزوتوپهاي پايدار

همزمان با كاهش سطح آب درياچه اروميه، عمق تالاب‌هاي اين درياچه از جمله تالاب كاني‌برازان در طي دوره‌هاي ترسالي و خشك سالي كاهش يافته است و نقش منابع مختلف آبي در تغذيه اين تالاب مشخص نگرديده است. در اين پژوهش فعل و انفعال هيدروژئوشيمي بين منابع آب سطحي (تالاب، رودخانه‌هاي ورودي به تالاب و چشمه‌ها)، آب‌هاي زيرزميني و بارش در حوضه تالاب كاني‌برازان در شهرستان مهاباد (شمال غرب ايران) با استفاده از ردياب‌هاي طبيعي، ايزوتوپ‌هاي پايدار (18O و 2H) و ژئوشيمي آب شامل آنيون‌ها (-SO_4(2-) ،HCO_3(2-) ،CO_3(2-)، Cl) و كاتيون‌ها (+Ca(2+)، Mg(2+)، K+، Na) طي يك سال آبي (پاييز 97 تا تابستان 98) مورد بررسي قرار گرفته است. با توجه به نتايج به دست آمده از داد‌ه‌هاي ايزوتوپ‌هاي پايدار، شيب معادله خطي چشمه‌ها برابر 5/6 و شيب معادله خطي تالاب برابر 4/37 برآورد گرديد. داده‌هاي ژئوشيمي نشان مي‌دهد بيش‌ترين مقدار آنيون و كاتيون در نمونه‌هاي چاه، چشمه و تالاب به ترتيب متعلق به +Cl- ،Na و در نمونه‌هاي رودخانه بيش‌ترين مقدار آنيون و كاتيون از نوع HCO_3(2-) و Ca(2+)است. همچنين نمودار پايپر تغذيه تالاب را توسط چشمه با استفاده از داده‌هاي هيدروژئوشيمي احراز نمود. بررسي نتايج آماري نشان داد كه نمونه‌هاي آب تالاب نسبت به آب باران، رودخانه و چاه اختلاف معني‌داري داشته و با نمونه‌هاي چشمه همبستگي معني‌داري را نشان مي‌دهد. بنابراين چشمه‌ها نسبت به ساير منابع آب بيش‌ترين مقدار تخليه آب به تالاب را در حالت طبيعي و بدون شرايط تنظيمي دارند. ازاين‌رو جهت مديريت بهينه تالاب كاني‌برازان، بهره‌برداري و استفاده صحيح از آب چشمه‌هاي موجود در حوضه