ارائه مدل ساختاري پيوند با مدرسه بر اساس دلزدگي تحصيلي با ميانجي گري نارسايي هيجاني در دانش آموزان مقطع متوسطه

زمينه: نوجوانان سراسر دنيا تقريباً يك چهارم اوقات زندگي شان را در مدارس و كلاس درس مي‌گذارنند و مدرسه تأثير بالقوه قوي بر دانش‌آموزان دارد و روابط ايجاد شده در كلاس درس با معلمان و گروه همسالان مي‌تواند تأثير زيادي بر زندگي نوجوانان به ويژه بر پيامدهاي اجتماعي و تحصيلي آن‌ها داشته باشد. هدف: اين پژوهش با هدف، ارائه مدل ساختاري پيوند با مدرسه بر اساس دلزدگي تحصيلي با ميانجي گري نارسايي هيجاني در دانش‌آموزان مقطع متوسطه انجام شد. روش: روش پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و به لحاظ روش گرداوري داده ها توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصيلي 1401-1400 تشكيل دادند كه تعداد 341 نفر با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. در اين پژوهش از ابزارهاي پيوند با مدرسه (براون و ايوانز، 2002)، دلزدگي تحصيلي (پكران و همكاران، 2005) و نارسايي هيجاني (تورنتو، 1994) استفاده شد. به منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها پاسخگويي به فرضيه‌هاي پژوهش از مدل‌يابي معادلات ساختاري با نرم‌افزار SPSS-V23 و Lisrel-V8.8 استفاده گرديد. يافته ها: يافته هاي پژوهش نشان داد كه مدل از برازش مناسبي برخوردار است. نتايج پژوهش نشان داد ضريب مسير كل (مجموع ضرايب مسيرهاي مستقيم و غيرمستقيم) بين دلزدگي تحصيلي با پيوند با مدرسه معنادار بود (0/001 =p، 1/39- =β). بر اين اساس مي توان گفت، بين پيوند با مدرسه دانش آموزان مقطع متوسطه بر اساس دلزدگي تحصيلي با ميانجي گري نارسايي هيجاني رابطه وجود دارد. نتيجه‌گيري: بنابراين پيشنهاد مي گردد هماهنگي لازم بين مراكز مشاوره و مشاورين مدارس مورد تأكيد بيشتري قرار گيرد تا ضمن بهبود پيوند با مدرسه زمينه كاهش دلزدگي تحصيلي و نارسايي هيجاني فراهم گردد. لذا توجه به متغيرهاي مذكور در پيشگيري و طراحي درمان‌هاي مناسب‌تر به پژوهشگران و درمانگران ياري مي‌رساند.