مقايسه ي برخي توابع رياضي براي توصيف الگوي منحني رشد بلدرچين

صفات رشد (اوزان بدن در سنين مختلف)‌ در اغلب پرندگان، همواره در برنامه هاي اصلاحي مورد توجّه هستند. تغييرات الگوي رشد را مي‌توان با اندازه‌گيري وزن بدن در دوره‌هاي منظّم و با استفاده از توابع رياضي (توابع منحني رشد) بررسي كرد. براي اين منظور، در مطالعه ي حاضر، از اطّلاعات اوزان بدن انفرادي 1182 بلدرچين سويه ي وحشي (905 ماده و 277 نر) و 674 بلدرچين سويه ي خالدار ايتاليايي (499 ماده و 175 نر) استفاده شد. جوجه ها پس از وزن كشي در زمان تولد، جوجه ها به سالن پرورش منتقل شدند و تمام وزن كشي ها در فواصل زماني 5 روزه، تا سن 45 روزگي ثبت شدند. براي برآورد پارامترهاي منحني رشد، از توابع گمپرتز (Gompertz)، لجستيك (Logistic)، لوپز (Lopez)، ريچاردز (Richards) و وان برتالانفي (von Bertalanffy) استفاده شد. ارزيابي و رتبه بندي نيكويي برازش توابع با معيار اطّلاعات بيزي (BIC)، ضريب آكايك (AIC)، ميانگين خطاي استاندارد (MSE)، و ضريب تعيين تصحيح شده () انجام شد. نتايج نشان داد كه تابع ريچاردز براي توصيف الگوي رشد در هر دو سويه ي بلدرچين وحشي ژاپني و خالدار ايتاليايي و براي هر دو جنس ماده و نر، مناسب‌تر از ساير توابع بود. الگوي رشد نسبتاً مشابه و توابع يكسان توصيف كننده رشد در دو سويه ي بلدرچين وحشي ژاپني و خالدار ايتاليايي مؤيّد اين نكته است كه اين دو سويه مزبور، الگوي رشد نسبتا مشابه اي دارند و امكان پرورش توأم آن ها تحت يك مديريّت واحد، وجود دارد. با مقايسه نتايج اين مطالعه با ساير مطالعات مشابه، اين پژوهش نشان داد كه افزايش تعداد ركورد و كوتاه شدن فواصل وزن كشي، مي تواند بر روي تعيين تابع مناسب، مؤثّر باشد.