علل و زمينه هاي ناكامي در كنكور سراسري

در فضاي فرهنگي و اجتماعي جامعه ايران، كنكور نقش ويژه‌اي در سرنوشت دانش آموزان دارد؛ لذا پديده كنكور مورد توجه پژوهشگران ايراني بوده است. هدف پژوهش حاضر بررسي علل، زمينه، استراتژي و پيامدهاي ناكامي كنكور، از طريق روش كيفي و رويكرد نظريه داده بنياد است. روش گردآوري داده‌ها در پژوهش حاضر از طريق مصاحبه عميق و فرايند كدگذاري به پيروي از الگوي تحليلي استراوس و كوربين بوده است. جامعه آماري پژوهش حاضر را دانش آموزان كنكوري سه شهرستان جنوبي استان كرمان يعني جيرفت، كهنوج و رودبار جنوب در سال 1399 تشكيل داده‌اند كه از اين جامعه آماري تعداد 10 نفر شامل 6 پسر و 4 دختر با روش نمونه‌گيري در دسترس و حداكثر تنوع براي مصاحبه انتخاب شدند. پس از طي كردن فرايند پژوهش، يافته‌هايي، از جمله ضرورت آگاهي همه جانبه فردي و اجتماعي، اهتمام به مؤلفه‌هاي درسي و غيردرسي، اهميت اشراف و سيطره بر جو بعد از كنكور و دريافت تجارب كارآمد به دست آمد، همچنين در بعد فردي يافته هايي چون اهميت انگيزه دانش آموز، تلاش، مسائل روحي،  مديريت زمان و در بعد اجتماعي به روز بودن و كافي بودن امكانات آموزشي، تعامل نهادهاي آموزشي و خانواده به دست آمد.