تحليلي بر شاخص‌هاي مؤثر بر تحقق هوشمندسازي در مناطق شهري (مطالعۀ موردي: شهر اصفهان)

با ادامه روند تسلط جمعيت شهري و گسترش فيزيكي كلانشهر اصفهان در طي سالهاي اخير و چالش‌هاي اقتصادي، زيست محيطي، مديريتي، همچنين فشارهاي زيادي كه بر شهر وارد مي‌شود، هوشمندسازي شهري راهكاري ارائه شده از سوي مبتكران و محققان شهري است كه مي‌تواند به عنوان رويكردي مناسب براي حل چالش‌هاي فعلي شهرنشيني و عملكرد مطلوب شهر، استفاده شود. با توجه به اين مهم، هدف پژوهش حاضر اولويت‌بندي شاخص‌هاي مؤثر بر تحقق هوشمندسازي شهري و رتبه‌بندي مناطق نسبت به اين شاخصها در شهر اصفهان است. نوع پژوهش از نظر هدف كاربردي – توسعه‌اي و روش آن توصيفي – تحليلي و پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش را كارشناسان حوزه برنامه‌ريزي شهري (سازمان خدمات شهري، شهرسازي و معماري، حمل و نقل شهري، فاوا، برنامه‌ريزي و توسعه انساني، و شهرداري‌هاي مناطق 15 گانه و ...) تشكيل مي‌دهد و با استفاده از روش  گلوله برفي 50 نفر به عنوان نمونه مورد نظر انتخاب شد. اطلاعات مورد نياز پژوهش با مطالعۀ منابع كتابخانه‌اي - اسنادي و مطالعات ميداني به دست آمد و براي تجزيه و تحليل اطلاعات از روش AHP استفاده شد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه شاخص بهبود وضعيت آلودگي‌هاي شهري با ضريب 0.41 اولويت اول و شاخص ميزان اعتماد شهروندان به سازمان‌هاي خدمات محور 0.024 اولويت آخر را به دست آورد. همچنين مناطق 5 و 6 نسبت به شاخص‌هاي مورد نظر رتبه اول، و مناطق 14 و 11 رتبه آخر را به خود اختصاص داده‌اند. و در نهايت پيشنهاداتي جهت بهبود وضعيت مناطق نسبت به شاخص‌هاي مورد نظر ارائه شده است.