ارزيابي مولفه‌هاي محيطي و غيرمحيطي موثر بر تاب‌آوري اجتماعي در محلات مسكوني (مطالعه‌ موردي: محلات منتخب بابل)

تاب‌آوري اجتماعي شامل شرايطي است كه تحت آن، افراد با تغييرات انطباق مي‌يابند و درواقع بيانگر توان جامعه در پاسخ‌‌گويي به بحران‌هاست. پژوهش حاضر، در جهت تبيين مولفه‌هاي تاثيرگذار بر تاب‌آوري اجتماعي در محلات مسكوني و ارزيابي كيفيت آن در سه محله بابل صورت گرفته‌است. اطلاعات جمع‌آوري شده از 384 پرسشنامه، تحت تحليل عاملي اكتشافي، آزمون‌هاي T تك نمونه‌اي و آناليز واريانس بررسي شده‌اند. مولفه‌هاي موثر يافت‌شده، از حيث خواستگاه و نحوه تاثير‌گذاري به دو گروه مولفه‌هاي محيطي و غيرمحيطي تقسيم شدند. نتايج نشان مي‌دهد، در بين مولفه‌هاي محيطي،«دلبستگي به مكان»، «حس‌امنيت» و «تعاملات‌ اجتماعي» به ترتيب با مقادير ويژه 196/3، 952/2 و 937/2 و در بين مولفه‌هاي غيرمحيطي، «آگاهي و دانش» با مقدار ويژه 949/1 بيشترين تاثيرگذاري را بر تاب‌آوري اجتماعي داشته‌اند. همچنين سطح تاب‌آوري اجتماعي به‌ترتيب در محله پيرعلم و برج‌بن با ميانگين 168/3 و 033/3 وضعيت نسبتا مطلوب و محله شهاب‌نيا با ميانگين 994/2 وضعيت نامطلوبي دارد.