تعيين رخساره‌هاي دياژنزي براساس نگارهاي پتروفيزيكي در مخزن ناهمگن سروك در يكي از ميادين نفتي ايران

در اين مطالعه فرايندهاي دياژنزي مؤثر بر كيفيت مخزن سروك در يكي از ميادين فروبار دزفول از ديدگاه پتروگرافي و پتروفيزيكي مورد بررسي قرار گرفت. پس از بررسي مقاطع نازك تهيه شده از مغزه‌ها و خرده‌هاي حفاري و استخراج نگارهاي مربوط به پديده‌هاي دياژنزي، مشخص گرديد، فرايندهاي دياژنزي اصلي مؤثر بر مخزن سروك مشتمل بر سيماني‌شدن، انحلال، دولوميتي‌شدن و تراكم مي‌باشد. علاوه بر اين، نگارهاي پتروفيزيكي مورد مطالعه قرار گرفت و با ساخت نگار تخلخل ثانويه و نگار انحراف سرعت (VDL) تلاش گرديد بخش‌هاي حاوي تخلخل‌هاي حفره‌اي از بخش‌هاي ديگر تشخيص داده شوند. پس از آماده‌سازي نگارهاي مربوطه، جهت تعيين رخساره‌هاي الكتريكي دياژنزي از نگارهاي تخلخل مفيد، تخلخل ثانويه، حجم كاني دولوميت و نگار انحراف سرعت استفاده گرديد. بر اين اساس، تعداد هشت رخساره دياژنزي با استفاده از روش خوشه‌بندي تفكيكي گرافيكي (MRGC) تشخيص داده شد. اين مطالعه نشان داد، دولوميتي‌شدن در برخي ناحيه‌ها و رخساره‌ها اثر سازنده (مثل رخساره 1) و در برخي ديگر اثر مخرب (مثل رخساره 2) بر روي كيفيت مخزني داشته است. همچنين تخلخل ثانويه باعث گسترش رخساره‌هاي با كيفيت مخزني بهتر شده‌است (مثل رخساره 6). عدم گسترش انحلال و دولوميتي‌شدن منجر به كاهش كيفيت مخزني در برخي رخساره‌ها شده است (مثل رخساره‌هاي 3، 4 و 5). بخش‌هاي با تخلخل كم، حاوي آثار تراكم (استيلوليت‌ها و رگه‌هاي انحلالي) بيشتري مي‌باشد. براساس اين مطالعه مي‌توان با ساخت رخساره الكتريكي دياژنزي فرايندهاي مختلف دياژنزي را طبقه‌بندي و گروهاي سنگي با تاثير مشابه دياژنزي را ازهم تفكيك نمود.