مباني نظام اداري از منظر آموزه‎هاي اسلامي

نظام اداري ايران متأثر از پارادايم‌ هاي مديريتي حاكم بر جوامع اداري، يعني مديريت دولتي سنتي (اداره امور عمومي)، مديريت دولتي نوين و حكمراني خوب است. هر يك از اين پارادايم‌ها داراي محاسن و معايبي است كه از به‌كارگيري مطلق آن در نظام اداري برحذر مي‌دارد اين پارادايم‌ها داراي عناصري است كه مي‌توان با استفاده از آنها در تحقيقات، نظام اداري از منظر آموزه‌هاي اسلامي را استنتاج كرد. پرسش اصلي آن است كه براساس آموزه‌هاي اسلامي، نظام اداري داراي چه زيرساخت‌هايي است؟ هدف اصلي ارائه مباني نظام اداري اسلام است. از اين رهگذر مشخص مي‌شود چه ميزان از پارادايم‌هاي موجود در نظام اداري با آموزه‌هاي اسلامي همخواني دارد، در اين تحقيق، اندازه و ميزان دخالت دولت (حداكثري يا حداقلي)، جايگاه ساختار و مديران و ماهيت مناصب اداري، ماهيت انسان، جايگاه مردم، جايگاه بهره‌وري، اهميت هر يك از فرايند‌ها و خروجي‌ها، جايگاه كنترل فرايندها و خروجي‌ها، تمركز و عدم تمركز، در نظام اداري تا حدودي مشخص مي‌شود، روش تحقيق، تحليلي و استنباطي با محوريت منابع اسلامي و راهبرد آموزه محوري است.