هرمنوتيك فلسفي گادامر و دلالت‎هاي آن بر مديريت فرايندهاي سياستگذاري فرهنگي با رويكرد انتقادي

خوانشِ مسائل فرهنگي و نيز نوع راهكارها، وابسته به پيش‎فرض‎ها و پيش‎دانسته‎هاي سياستگذار فرهنگي است. توجه‌نكردن به تفاوت‎ها در پيش‎فرض‎ها و زمينه‎هاي فرهنگي و اجتماعي، ناكارآمدي سياست‎ها را به همراه دارد (ماتاراسو و لندري، 1999). زماني كه تشتّت و سردرگمي در امر سياستگذاري وجود دارد، يعني بنيادهاي نظري به خوبي واكاوي نشده و حتي ممكن است اساساً پاسخگوي شرايط جديد نباشند. لذا در اينكه چگونه به اين بنيادها پرداخته شود و چه روش‎هايي براي انتخاب مدّنظر قرار گيرد، هرمنوتيك فلسفي گادامر به‌عنوان يكي از دستاوردهاي مهم و مطرحِ نظري، شامل دلالت‎هايي است كه با بهره‎برداري از آن، امر سياستگذاري فرهنگي را تدقيق و ارتقاء كيفي مي‎بخشد. در اين خصوص، با بهره‎گيري از روش تحليل مضمون، ابتدا مفاهيم كليدي هرمنوتيك فلسفي بررسي و استخراج شده و سپس ضمن توجه به برخي از گام‎هاي اصلي فرايند سياستگذاري، ماتريسي تشكيل شده و هر «گام» در يك ستون و هر «مفهوم كليدي» در يك سطر ماتريس قرار گرفته است.در نهايت از مهم‎ترين دلالت‎هاي هرمنوتيك فلسفي گادامر در سياستگذاري فرهنگي مي‎توان به مفهوم «موقعيت‎سازهاي هرمنوتيكي» اشاره كرد كه مبيّن پيش‎فرض‎ها، پيش‎تصورات و انتخاب‎هاي آگاهانه و ناآگاهانه است كه در مراحل قبل‎تر از انتخاب‎هاي سياستي، فهم‎ها را شكل داده است.