اثر آموزش فضايي بر تعداد سلول هاي آستروسيت شكنج دندانه اي موش صحرايي آزمايشگاهي

زمينه و هدف : شكنج دندانه اي (Dentate gyrus) بخشي از تشكيلات هيپوكامپي است كه در رابطه با حافظه و يادگيري دخالت دارد. آستروسيت ها از جمله سلول هاي نوروگليا در بافت عصبي هستند كه نقش مهمي را در فعاليت هاي نورون ها از جمله رهاسازي نوروترانسميترها و توليد سيناپس به عهده دارند. اين مطالعه به منظور تعيين اثر آموزش هاي فضائي بر تعداد سلول هاي آستروسيت شكنج دندانه اي موش صحرائي انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه تجربي روي 18 سر موش صحرائي نر بالغ از نژاد ويستار با استفاده از روش ماز آبي موريس و دو روش حافظه مرجع و حافظه كاري انجام شد. پس از انجام آزمايشات آموزشي مغز موش هاي صحرائي خارج شد. به منظور انجام مراحل آمادش بافتي، از مغزها برش هاي سريال تهيه گرديد و با رنگ آميزي اختصاصي PTAH رنگ آميزي شد. داده هاي به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون هاي آماري Compaired T-test و One-way ANOVA مورد ارزيابي آماري قرار گرفتند. يافته ها : بين تعداد آستروسيت ها در گروه حافظه مرجع (98/5±57/300) و گروه كنترل (61/22±73/73) تفاوت آماري معني داري وجود داشت (05/0P<). همچنين تفاوت آماري معني داري نيز بين گروه حافظه كاري (11/4±77/375) و گروه كنترل به دست آمد. با مقايسه دو گروه آموزش ديده مشخص شد كه تفاوت آماري معني داري نيز بين دو گروه وجود دارد و تعداد آستروسيت ها به ترتيب از گروه كنترل به حافظه مرجع و از حافظه مرجع به حافظه كاري افزايش يافته بود (05/0P<). نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه يادگيري هاي فضائي مانند روش هاي حافظه مرجع و كاري موجب افزايش تعداد آستروسيت ها در شكنج دندانه اي شده و اين افزايش مي تواند با طول دوره آموزش مرتبط باشد.