بررسي كاربرد روش مدالوس به منظور ارائه يك مدل منطقه اي براي ارزيابي و تهيه نقشه بيابان زايي

اين پژوهش با هدف ارزيابي كمي روند بيابان زايي در دشت فيدويه - گرمشت با گستره اي معادل 43093 هكتار در استان فارس و به منظور تدوين يك مدل منطقه اي انجام شده است. در اين پژوهش، بر پايه روش مدالوس با توجه به شرايط منطقه، و با بهره گيري از سامانه آگاهي هاي جغرافيايي، يك مدل منطقه اي تدوين شد. در آغاز عامل هاي موثر اصلي و فرعي در روند بيابان زايي كه شامل شش لايه يا معيار اصلي وضعيت خاك، اقليم، فرسايش، پوشش گياهي، آب هاي زير زميني و وضعيت مديريت (معيار درجه تخريب انساني) بودند، شناسايي شدند. سپس براي هر لايه يا معيار اصلي مهم ترين شاخص هاي موثر در كيفيت آن معيار بررسي و با شيوه مدالوس وزن دهي انجام شد و با محاسبه ميانگين هندسي شاخص ها و بهره گيري از نرم افزار ArcGIS (9)، نقشه هاي مربوط به وضعيت هر معيار يا لايه اصلي تهيه شد. در پايان با تلفيق نقشه لايه هاي اصلي و بهره گيري از ميانگين هندسي لايه ها، نقشه وضعيت فعلي بيابان زايي در منطقه مورد بررسي توليد شد. نتايج نشان داد 12% از كل منطقه مورد بررسي در كلاس بسيار شديد بيابان زايي، 81% در كلاس شديد بيابان زايي و 7% در كلاس متوسط از نظر شدت بيابان زايي قرار گرفتند. همچنين نتايج گوياي اين واقعيت بود كه معيار پوشش گياهي و وضعيت آب هاي زير زميني از آنجا كه پايين ترين كلاس كيفي را به خود اختصاص دادند، از مهم ترين عامل هاي موثر در بياباني شدن اراضي دشت فيدويه - گرمشت مي باشند.