انسان در برابر تصوير خويش

در جوامع آفریقای غربی،رابطه ‌ای تنگاتنگ میان دنیای‌ زندگان و دنیای نیاكانی وجود دارد كه از طریق روابط مناسكی بی ‌شماری تأمین می ‌شود.این رابطه به زندگان‌ امكان می ‌دهد كه بتوانند گذار به دنیای دیگر را از جمله از خلال گروهی از ابزارهای تجسمی و آنچه برای ما«هنری» تعریف می ‌شود،درك كرده‌ و بپذیرند.مجسمه ‌هایی كه در محرابهای مقدس گذارده می ‌شدند و نیاكان را نمایندگی‌ می‌ كردند،برخی از این ابزار بودند كه امروزه پرتره ‌های عكاسی شده از افراد جایگزین‌ آنها شده‌ اند.تصویر انسان در این مجسمه ‌ها و اكنون در این پرتره ‌ها به نوعی رابطه‌ای‌ است با یك «جفت» مقدس كه بنابر باور این مردمان،در این جهان انسان را تا هنگام‌ مرگ همراهی می ‌كند و پس از مرگ و مدتی جدایی،بار دیگر به او می ‌پیوندد.در این‌ زمان است كه می ‌توان گفت فرد از جهان زندگان به جهان مردگان راه یافته و به یك دنیا، بدل شده است.در این نوشتار نویسنده این موقعیت را با ذكر مصادیق آن در آفریقای‌ غربی تشریح كرده و آن ‌را در یك بیان تجسمی یعنی مجسمه‌ سازی و عكاسی مورد تحلیل قرار می‌ دهد.