اثر تناوب زراعي بهينه بر پايداري درآمد كشاورزان : مطالعه ي موردي

يكي از مهم ترين اصول در توسعه¬ي پايدار زيربخش زراعت، رعايت تناوب¬ زراعي است. لازمه¬ي پذيرش تناوب هاي زراعي از سوي كشاورزان، تأمين درآمد و كاهش ريسك هاي درآمدي است. با توجه به ماهيت ريسكي فعاليت هاي كشاورزي، در اين مطالعه به تعيين تناوب بهينه در الگوي كشت شهرستان شوشتر در يك دوره ي پنج ساله با استفاده از الگوي تارگت – موتاد پرداخته شد. درآمد ناخالص و ميزان ريسك الگوها با تناوب هاي زراعي گوناگون، معيارهاي تصميم¬گيري انتخاب تناوب بهينه بودند. داده هاي مورد نياز پژوهش از كشاورزان شهرستان شوشتر، وزرات جهاد كشاورزي استان اهواز و آمارنامه¬هاي هزينه ي توليد وزرات جهاد كشاورزي گرد آوري شد. نتايج پژوهش بيانگر وجود تفاوت آشكار در ميزان ريسك و بازده ي برنامه¬اي الگوها با در نظرگرفتن تناوب هاي گوناگون مي¬باشد. براي نمونه، سطح بهينه ي زيركشت گندم در حالت ريسكي و بدون تناوب تا 32367 هكتار خواهد بود در حالي كه اين سطوح در حالت تناوب اول و دوم و در شرايط ريسكي به ترتيب بيشينه 15270 و 4200 هكتار خواهد شد. در نهايت از بين تناوب¬هاي موجود در منطقه، تناوب بهينه زراعي با توجه به معيارهاي بيان شده، انتخاب گرديد.