بررسي كاربردي بودن رشته تكنولوژي آموزشي از نظر دانشجويان

آموزش‏عالي، رسالت‏سنگيني در تامين نيازهاي مختلف اقتصادي، فرهنگي و سياسي جامعه دارد. از رسالت‏هاي مهم آن، ارتباط با جامعه و رفع نيازهاي آن است. متاسفانه عليرغم اهميَت تجربه و لزوم كاربردي كردن دروس، شاهد اجراي ضعيف واحدهاي عملي در نظام دانشگاهي هستيم. نبود صلاحيت لازم در خروجي‏هاي آموزش‏عالي براي رفع نيازهاي جامعه و ناكارآمدي دانشگاه‏ها از جمله عواملي هستند كه باعث شده تا متوليان امر آموزش عالي در بسياري‏از كشورها‏مانند ايران، بازنگري برنامه‏هاي‏درسي را آغاز نمايند و با سياست تمركززدايي، اختيارات لازم را براي اصلاح برنامه به دانشگاه‏ها تفويض نمايند. يكي از رشته‏هايي كه بازنگري آن در اولويت قراردارد، رشته تكنولوژي آموزشي است، زيرا اين رشته سرويس‏دهنده بسياري از رشته‏هاي‏ديگر است. تحقيق‏حاضر از نوع توصيفي كاربردي است و از دو بخش مكمَل يكديگر تشكيل شده است. در بخش اول، سرفصل مصوب رشته تكنولوژي آموزشي با روش تحليل محتوا مورد بررسي قرارگرفته و در بخش دوم از دانشجويان سال آخر در خصوص تيوري، عملي و يا تلفيقي بودن مباحث دروس تخصصي در يك تحقيق ‏پيمايشي نظرخواهي شده است. نتيجه تحقيق نشان‏ داد در بسياري از دروس تخصصي بين اهداف‏ دروس، عناوين و زير عنوان‏هاي نوشته شده در سرفصل دروس با واحدهاي‏عملي هم‏خواني لازم وجود ندارد. براساس نظر‏دانشجويان، كاربردي‏بودن دروس بين دو حد متوسط و خوب در مقياس ليكرت به دست آمد. اين در حالي است كه حدود يك سوم از ساعات دروس تخصصي بايد به آموزش واحدهاي عملي اختصاص يابد.