مشكلات و محدوديت‌هاي گردشگري روستايي

گردشگري روستايي يكي از شاخه‌هاي فرعي صنعت گردشگري است كه عده‌اي آن را بخشي از بازار گردشگري و عده‌اي ديگر سياستي براي توسعه روستايي قلمداد مي‌كنند. اكنون كه روستاييان ما با مشكلاتي همچون بيكاري، بهره‌وري پايين كشاورزي، مهاجرت روزافزون به شهرها و حاشيه‌نشيني مواجه‌اند، توسعة گردشگري روستايي مي‌تواند در جهت رفع اين معضلات مؤثر باشد و چونان نوشدارويي باعث تجديد حيات روستاها شود. در اين زمينه با بهره‌گيري از پارادايم كيفي و نظريه بنياني در اين پژوهش به مطالعة موردي مشكلات و محدوديت‌هاي گردشگري روستايي در روستاي حرير استان كرمانشاه پرداخته شد. براي گرد‌آوري اطلاعات از مصاحبة عميق، مشاهده مستقيم، تهيه عكس و فيلم، اسناد و مدارك كتابخانه‌اي و اينترنتي استفاده شد. روايي پژوهش را نيز كارشناسان سازمان ميراث فرهنگي استان كرمانشاه تأييد كردند. نتايج نشان داد كه مشكلات گردشگري روستايي در روستاي حرير عبارت‌اند از: فقدان امكانات زيربنايي و رفاهي، عدم درك صحيح روستاييان و مسئولان از گردشگري روستايي،‌ كمرنگ شدن جاذبه‌هاي فرهنگي روستا، فقدان شبكه اطلاع‌رساني صحيح و بموقع، عدم حمايت و توجه كافي دولت. محدوديت‌ها نيز شامل اينهاست: فقدان اطلاعات دقيق آماري، و تغييرات اقليمي.