الگوريتم هاي ژنتيك و حل مسايل آمايش سرزمين

چكيده آمايش سرزمين، به معني تخصيص كاربري به واحد هاي مشخصي از زمين با توجه به توان فيزيكي و اكولوژيكي آن است. در اين فرآيند نه تنها نوع فعاليت بلكه مكان آن مشخص مي شود. هدف از آمايش سرزمين دستيابي به توسعه پايدار است. توسعه پايدار، توسعه اي است كه هر سه هدف اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي را تامين مي سازد لذا با يك مساله چند هدفه با اهداف متضاد روبرو هستيم. براي حل اين مسايل از روش هاي بهينه سازي چند هدفه استفاده مي شود در ميان روش هاي بهينه سازي چند هدفه، الگوريتم هاي ژنتيك بيش ترين محبوبيت را در حل مسايل كاربري زمين داشته اند لذا در اين تحقيق به بررسي استفاده از الگوريتم هاي ژنتيك در حل مسايل آمايش سرزمين و كاربري زمين، نحوه نمادگذاري مساله و اهداف به كار رفته پرداختيم. همچنين از الگوريتم NSGA-II به منظور آمايش صنعتي شهرستان برخوار با توجه به اهداف اقتصادي و اجتماعي استفاده نموديم و ملاحظات زيست محيطي را به صورت قيود مساله در نظر گرفتيم.