مستوره كردستاني مهين بانوي شعر و هنر و عرفان

از ميان زنان شاعر پارسي‌گوي تنها تعداد محدودي از آنان علاوه بر داشتن جوهره و توانايي شعري از خط فكري معيني پيروي مي‌كنند. از اين روست كه اين افراد، نامي درخور و سزاوار در تاريخ ادبيات زنان ايران به دست آورده‌اند. يكي از برجسته‌ترين اين بانوان، بزرگ بانوي شعر و ادب و عرفان، ماه‌شرف خانم، معروف به مستورة كردستاني است. شاعري داراي فضل و كمال و خط و ربط و شعر و انشا. در مدت نزديك به 90 سال كه از درگذشت اين بانوي فاضله مي‌گذرد همة آثار وي جز ديوانِ شعر دو هزار بيتي او و تاريخ كردستان، كه در شرح حالات و حكمراني وُلات اردلان از آغاز تأسيس اين سلسله تا زمان مؤلف است، از بين رفته است. مستوره، شاعري شيعي و دوستدار اهل بيت، عليهم السّلام، بود كه برخي اشعارش در ستايش اميرمؤمنان علي، عليه السّلام، است. وي شاعري پيرو سبك عراقي است و همچون برخي شاعران دورة‌ قاجار، خطّي خوش و زيبا دارد؛ چنان كه در زمرة خطّاطان بنام زمانه خويش جاي مي‌گيرد. وي با برخي از سخنوران برجستة زمانه‌اش چون يغماي جندقي و ملّا خضر نالي، شاعر دردآشنا نيز مراوداتي داشته است. مستوره سخنوري خوش‌ذوق، فهيم و مستغرق عوالم عرفاني بود؛ امّا نه بدان معنا كه شعرش خالي از مضامين اجتماعي و درگيري‌هاي عصر و زمانه‌اش باشد. بيان مفاهيم عالي انساني و مضامين ديني در اشعار او موج مي‌زند؛ به ويژه جلوه‌هاي عزاداري سرور شهيدان حسين بن علي، عليه‌السّلام، و مدح پيامبر اكرم، صلّي الله عليه و آله و سلّم، و ائمة اطهار، عليهم السّلام، بخصوص اميرالمؤمنين علي، عليه السّلام. از ديگر ويژگي‌هاي شعر مستورة كردستاني رويكرد او به عرفان و مضامين عرفاني است كه صبغة خاصّي به شعر او داده است.