تحليل ساختار در صنعت بانكداري ايران: كاربرد تجربي شاخص ديويس

تحليل ساختار در صنعت بانكداري ايران: كاربرد تجربي شاخص ديويس

اين مطالعه به شناسايي وضعيت ساختار در صنعت بانكداري ايران با استفاده از داده¬هاي تركيبي ناموزون 17 بانك دولتي و خصوصي (87-1375) اختصاص دارد. به منظور شناسايي وضعيت ساختار صنعت، به تبيين شدت رقابت از طريق برآورد كشش نابرابري در صنعت بانكداري (نسبت به ورود بانك هاي جديد) و معرفي شاخص U ديويس پرداخته شد. نتايج مطالعه نشان داد كه اولا كشش نابرابري توزيع سهم بازاري بانك ها نسبت به ورود بانك هاي جديد كوچكتر از يك و برابر با 784 /0 بوده است. همچنين، نتايج بررسي ارقام شاخص U نشان داد كه مقدار اين شاخص در سال هاي اخير تاحدي كاهش يافته است. اين امر بدان معناست كه با افزايش تعداد بانك هاي خصوصي در صنعت بانكداري، صنعت به سمت رقابتي شدن حركت كرده است؛ بااين حال، اين صنعت همچنان با شرايط رقابتي فاصله دارد و لزوم اتخاذ سياست هايي در جهت تشديد رقابت در اين صنعت احساس مي¬شود.

This paper analyzes banking market structure using unbalanced panel data models for 17 banks functioning in Iranʹs economy, spanning 1996-2008. To study market structure, various measures of market concentration are examined theoretically; however, the U index of concentration is applied in Iranʹs banking sector for the first time. The results showed that along with the commencement of privatization in Iranʹs banking sector (2001), U index of concentration has tended to decrease gradually, meaning that competition in Iranʹs banking market is to intensify in the long run. This can be justified regarding the sensitivity of U index to the entrance of new banks (a=0.784). Therefore, banking market competition may intensify just in case some policy measures are taken in this respect.