سازوكارهاي بومي مديريت مرتع عشاير كوچنده ي ايل كلهر

بشر هم¬اكنون و در آينده، براي ادامه¬ي حيات خويش بر روي كره¬ي¬زمين نيازمند بي¬چون و چراي منابع طبيعي، به¬ويژه مراتع به‌عنوان حياتي¬ترين بستر توسعه¬ي پايدار محيط¬زيست و پديده¬هاي اكولوژيك، منبع اصلي تأمين خوراك دام نظام دامداري سنتي و ... مي¬باشد. اين عرصه¬ها با 90 ميليون هكتار مساحت و حدود 60% كل كشور، داراي نقشي غيرقابل انكار در محاسبات اقتصادي و اجتماعي كشورمان مي¬باشند. اين منابع ثروت به¬رغم برنامه¬هاي متعددي كه براي اصلاح و مديريتشان طراحي شده در معرض تهديد جدي قرار دارند. به نظر مي¬رسد براي احياء اين عرصه¬ها اضافه بر هر چيز نياز به شناسايي دانش محلي بهره‌برداران، و از آن جمله عشاير به¬عنوان اصلي¬ترين بهره¬برداران مرتع وجود دارد. اين مطالعه¬ي كيفي نيز به همين منظور و با هدف شناسايي و مستندسازي دانش بومي دامداران كوچ¬رو ايل كلهر در زمينه¬ي سازوكارهاي بومي مديريت مرتع انجام گرديد. حوزه¬ي جغرافيايي پژوهش شهرستان گيلان غرب از استان كرمانشاه بود. به¬منظور گردآوري داده‌ها از تكنيك¬هايي همچونPRA ، RRAو گروه¬هاي متمركز استفاده شد. روش نمونه¬گيري با توجه به طبيعت تحقيق كيفي، نمونه¬گيري هدفمند انتخاب شد و داده‌هاي جمع¬آوري شده با استفاده از تحليل محتوا مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته¬ها به مسائلي همچون تقسيم¬بندي مراتع بر حسب شيب زمين، واحد دامي، قطعه¬بندي مراتع و برخي راهكارهاي بومي مديريت مرتع نظير كوچ، ارزيابي مرتع و ... اشاره دارد.