تحليل عوامل موثر بر گسترش گردشگري در ناحيه ساحلي چابهار

تحليل عوامل موثر بر گسترش گردشگري در ناحيه ساحلي چابهار

گردشگري صنعتي است كه توسعه آن نيازمند شناخت و آگاهي كافي از مسائل و عوامل مؤثر اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي در هر منطقه است. شهرستان چابهار در منتهي اليه جنوب شرقي ايران و در يك محيط بكر و دور از هياهوي شهرهاي پرجمعيت و شلوغ كشور قرار دارد و با توجه به ويژگي‌هاي محيطي، جاذبه‌هاي فرهنگي و انساني آن(شهرستان چابهار با 228 جاذبه گردشگري شامل: 74 مورد جاذبه طبيعي، 44 مورد جاذبه فرهنگي- تاريخي و 110 مورد جاذبه انسان ساخت است) و نزديكي به كشورهاي حوزه خليح فارس، هند، افغانستان و پاكستان و همين طور برخوداري از منطقه آزاد تجاري- صنعتي، مي¬تواند با مديريت و برنامه¬ريزي علمي به قطب توريستي مهمي در سطح منطقه تبديل گردد و يكي از محورهاي مهم گردشگري كشور باشد. تحليل‌هاي حاصل از مدل SWOT نشان مي دهد كه اين شهر علي رغم برخورداري از ظرفيت تبديل شدن به يك منطقه نمونه گردشگري، تعدد تصميم گيران و مسايل مديريتي، كمبود زير ساخت‌ها و ضعف تبليغات را به عنوان موانع اساسي در راه رسيدن به اين هدف در مقابل خود دارد. با اين حال، وجود زمينه اشتغال زايي، درآمد ارزي و سرمايه گذاري زير بنايي، به ترتيب با امتياز‌هاي وزني 40/0، 28/0 و 18/0 مهمترين فرصت‌ها و وجود آثار تاريخي، جاذبه‌هاي ورزشي- تفريحي و برخورداري از سواحل شني و جذابيت‌هاي طبيعي به عنوان نقاط قوت و جاذب در كنار امكان توسعه و اصلاح نهادهاي مديريتي، تقويت تبليغات، تعامل و هم فكري بين مسؤولان منطقه آزاد و سازمان‌هاي مرتبط با گردشگري و مردم و توسعه اكوتوريسم، از مهم¬ترين رهيافت‌ها به منظور توسعه گردشگري اين ناحيه تلقي مي¬گردند.