همگرايي و همكاري محدود منطقه اي، راهكاري براي توسعه گردشگري فرهنگي

گردشگري داخلي و بين‌المللي همچنان يكي از مهم‌ترين وسايل مبادلات فرهنگي است كه تجربه‌اي شخصي را نه فقط از آنچه كه از گذشته به جا مانده، بلكه از زندگي و جامعه كنوني به وجود مي‌آورد. گردشگري فرهنگي يكي از مهم‌ترين وسايل مبادلات فرهنگي ملت‌ها و در زمره مهم‌ترين ابزارهاي گفتگوي بين فرهنگي است. اين نوع گردشگري عموماً بر روي جوامع سنتي تمركز دارد كه در آنها سنن متفاوت، شكل منحصر به فردي از هنر و الگوهاي اجتماعي دارند و آنها را از ديگر فرهنگ‌ها متمايز مي‌سازند. مباحث زيادي درباره تاثير گردشگري بر تقويت يا تضعيف فرهنگ مكان انجام فعاليت گردشگري وجود دارد. ايران فرهنگي به‌عنوان يك حوزه گسترده جغرافيايي و يك تمدن غني و با سابقه، از قابليت بالايي براي گردشگري فرهنگي برخوردار است. يكي از مهم‌ترين راهكارهاي موثر در توسعه گردشگري فرهنگي در اين حوزه، همگرايي و همكاري محدود منطقه‌اي كشورهاي ايران، افغانستان و تاجيكستان است. اين مقاله از طريق روش SWOT به بررسي راهبردهاي موثر در شكل‌گيري اين همگرايي مي‌پردازد.