آموزش مديريت تعارض كار-خانواده: يك بررسي تجربي در كارمندان زن

آموزش مديريت تعارض كار-خانواده: يك بررسي تجربي در كارمندان زن

يـك گروه شامل 62 زن متأهل و شاغل در دانشگاه اصفهان انتخاب وبه طور تصادفي در دو گروه آزمايشي و گواه جايگزين شدند و به پرسشنامه‌هـاي تعارض كار‌ـ‌خانواده (نت مه‌ير ،1996) و باور به خوداثربخشي (سيمون و هنسي، 2005) پاسخ دادند.گروه آزمايشي به مدت 6 جلسـه (دو ساعته) طي يك ماه تحت آموزش برنامه مديريت تعارض بين كار و خانواده قرارگرفت. نتايج تحليل كوواريانس كاهش معنادار تعارض كارـ‌خانواده و افزايش باور بـه خوداثربخشي را درگروه آزمايشي در مقايسه با گروه گواه نشان دادند و تاثير آموزش را در حل تعارضها برجسته كردند.

Sixty-two married female employees of Isfahan university were randomly assigned to an experimental and a control group. Both groups completed the Work-Family Conflict Questionnaire (Netmaier, 1996) and Belief of Self-Efficacy Questionnaire (Henessy & Saimon, 2005). The experimental group received six sessions of work-family conflict training over one month, each lasting two hours. The control group received none. Covariance analysis results showed a significant reduc- tion in work-family conflict and a rise in belief of self-efficacy in the experimental group, as compared to the control group. Findings emphasized the effectiveness of training in solving conflicts.