نقش سازنده اميد به خدا در زندگي

نقش سازنده اميد به خدا در زندگي

آدمى فطرتا كمال‏طلب است، هر آنچه را كه مطلوب است و موجب كمال آدمى است، دوست دارد و به اميد نيل بدان، تلاش مى‏كند. زمانى انسان مى‏تواند به كمال مطلوب خويش نائل گردد كه علاوه بر تلاش و اميدوارى، اسباب و شرايط بهره‏مندى از آن را نيز بشناسد. با شناخت اسباب و شرايط و بهره‏گيرى از آنها و اميد به رحمت الهى، و تلاش صادقانه مى‏توان اميدوار بود كه فرد به «مطلوب» خويش نايل آيد. اين اميد «صادق» است، اما انسان با صِرف اميدوارى و با تلاش بدون شناخت اسباب و شرايط بهره‏مندى از كمال، ره به جايى نمى‏برد. در واقع، اميد چنين فردى «كاذب» خواهد بود. اين مقال به تفصيل به موضوع اميد و رجا به رحمت الهى و شرايط، اسباب و زمينه‏هاى نيل به كمال مطلوب مى‏پردازد. بازشناسى اميد كاذب از صادق و اميد به رضوان الهى و اخلاص در عمل و داشتن انگيزه الهى از جمله اين شرايط است.

Human beings naturally seek perfection. He loves and endeavors to reach everything that causes perfection of humanity. But this is impossible without using appropriate instruments in order to attain them. Knowing the instruments and qualifications and ingoing them along with hope and honor effort, one can attain his favors. This means that “hope” without knowledge has no efficiency. Recognizing the real hope from the lair one and having hope to the divine satisfaction and necessary motive are some of qualifications.