سير تحول مفهوم شناسي بازآفريني شهري به عنوان رويكردي نو در بافت هاي فرسوده شهري

سير تحول مفهوم شناسي بازآفريني شهري به عنوان رويكردي نو در بافت هاي فرسوده شهري

توجه به بافت هاي فرسوده و قديمي و رفع ناپايداري آن ها، به موضوعي جدي و محوري تبديل شده، به گونه اي كه سازمان هاي ذيربط را به تكاپوي ساماندهي و بازآفريني بافت هاي مذكور سوق داده و لزوم مداخله در اين بافت ها را در دوره هاي مختلف زماني مطرح نموده است. رويكردهاي مرمت و بهسازي شهري در سير تحول و تكامل خود از بازسازي، باززنده سازي، نوسازي و توسعه مجدد به بازآفريني و نوزايي شهري تكامل يافته و در اين مسير، گذاري را از حوزه توجه صرف به كالبد به عرصه تاكيد بر ملاحظات اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و هنري تجربه كرده اند. در اين پژوهش، با استفاده از روش هاي توصيفي و تحليلي در بستر تاريخي، فرضيه هاي ذيل مورد بررسي قرار مي گيرند: - مرمت و بهسازي شهري دوره هايي از تحول و تكامل را پشت سر نهاده و امروز به مرتبه اي از حضور خود رسيده كه «بازآفريني شهري» و رويكرد متاخر آن يعني «نوزايي شهري» نام نهاده مي شود. - مرمت و بهسازي شهري به صورت فعاليتي يكپارچه و همه جانبه نگر درآمده كه جنبههاي اجتماعي، اقتصادي، زيست محيطي و كالبدي و ايجاد شرايط مناسب جهت دستيابي به توسعه هاي همراه با پايداري و توسعه پايدار در آن لحاظ مي گردد. در اين مقاله ، دو مسير اصلي دنبال مي شود: اول، تبيين خط سيري كه بهسازي و نوسازي شهري را به بازآفريني و نوزايي شهري پيوند مي زند و آن را به رويكرد مداخله اي همه جانبه نگر و در عين حال معاصرشونده تبديل مي نمايد. دوم، به مفهوم شناسي رويكرد بازآفريني شهري و تبيين اصول، راهبردها و فرايند آن پرداخته مي شود.