بررسي تاثير انتخاب مستقيم شهرداران در بهبود شاخص‌هاي حكم‌روايي شهري ايران

بررسي تاثير انتخاب مستقيم شهرداران در بهبود شاخص‌هاي حكم‌روايي شهري ايران

در نظام مديريت شهري ايران، شهردار يا مدير شهر را اعضاي شوراي شهر به طور غيرمستقيم برمي‌گزينند. به دليل نقايص موجود در كاربرد اين الگو در ايران، نظام اداره شهر در ايران با مسايلي چون بي‌ثباتي سمت مدير شهر، تفكيك نشدن رهبري سياسي از مديريت تخصصي، ضعف رهبري سياسي، بي‌توجهي به موضوع نظارت و تعادل‌بخشي در روابط شورا و مدير شهر و به تبع اينها با پيامدهايي چون نقصان كارآيي، شفافيت، پاسخگويي و مسيوليت‌پذيري مواجه است. هدف مقاله حاضر بررسي و تبيين نقايص موجود در الگوي غالب اداره و مديريت شهر (روابط شورا‌ـ‌مدير شهر) و نيز بررسي امكان اصلاح و بهبود آن از طريق تغيير روش انتخاب شهردار به صورت مستقيم است. تغيير نظام انتخاب شهردار به صورت مستقيم و مقتدر‌سازي شهرداران روندي روبه‌رشد در بسياري از كشورهاست و به دلايل گوناگوني چون افزايش قدرت شهرداران و تقويت رهبري سياسي، افزايش مسيوليت‌پذيري و پاسخگويي مديران شهري و ارتقاي مشاركت مردم صورت مي‌گيرد. ارزيابي صورت‌گرفته در تحقيقي كه پايه اين مقاله را تشكيل مي‌دهد حاكي است كه در صورت كاربرد روش انتخاب مستقيم شهردار در ايران، شاخص‌هاي حكم‌روايي شهري ارتقا خواهد يافت.