نگراني‌هاي درك شده پرستاران از آشكارسازي خطاهاي پرستاري: يك مطالعه كيفي

چكيده مقدمه: اظهار خطا به بيمار يك جنبه مهم اخلاقي و ضروري مراقبت است كه فوايد متعددي براي بيمار، ارايه‌كننده مراقبت سلامت و سازمان خدمات سلامت دارد. اما همواره نگراني‌هاي فراواني ارايه‌كنندگان مراقبت سلامت را از اين اقدام ضروري و مهم باز مي‌دارد. اين مطالعه با هدف پي بردن به اين نگراني‌ها از منظر پرستاران انجام شد. روش: پژوهش به روش كيفي انجام شد. سوال تحقيق آن بود كه پرستاران چه تجارب و ادراكاتي از نگراني‌هاشان درباره اظهار خطا به بيمار و خانواده‌اش دارند و يا چه عواملي را در اين نگراني‌ها موثر مي‌دانند؟ نمونه‌گيري به صورت هدفمند انجام گرديد. داده‌ها با استفاده از روش بحث متمركز گروهي نيمه سازمان يافته از 115 پرستار شاغل در دو دانشگاه بزرگ كشور جمع‌آوري گرديد. تجزيه و تحليل آن‌ها بر اساس رويكرد تحليل مضموني انجام شد. يافته‌ها: داده‌ها در 4 طبقه نگراني از واكنش بيمار، نگراني از واكنش مديران بلافصل، نگراني از موقعيت شغلي، تجارب منفي از برخوردهاي قبلي با گزارش و اظهار خطا به بيمار، قرار گرفت. نتيجه‌گيري: با توجه به تاثير انكارناپذير اظهار خطا به بيمار و/ خانواده‌اش بر افزايش مراقبت ايمن و كاهش وقوع خطا لازم است نظام خدمات سلامت نگراني‌هاي ارايه‌كنندگان مراقبت سلامت را در اين زمينه تعديل نموده و بستر را براي اين مداخله مهم مراقبتي فراهم نمايد. و البته به موازات آن نه تنها لازم است از طريق آموزش‌هاي هدفمند آگاهي ارايه‌كنندگان مراقبت و به ويژه مديران خدمات سلامت درباره خطاهاي كاري، دلايل آن‌ها و نيز فوايد آشكارسازي خطا افزايش يابد بلكه ضروري است قوانين و مقررات مرتبط با آشكارسازي نيز وضع گردد و به تمامي سازمان‌هاي ارايه‌كننده خدمات سلامت جهت اجرا ابلاغ گردد.