طّراحي چارچوب معماري اطّلاعاتي براي تحقّق دانشگاه مجازي در ايران

طّراحي چارچوب معماري اطّلاعاتي براي تحقّق دانشگاه مجازي در ايران

در اين مقاله با بررسي مفهوم معماري اطّلاعاتي و ارايه مدل مفهومي جديدي، عناصر مورد نياز براي جاي گيري دانشگاه مجازي در ايران، شناسايي شده و در چارچوبي جامع بازنمايي شده است. دست يابي به اين چارچوب چهار گام را دربر مي‌گيرد: درگام نخست مفهوم دانشگاه مجازي و عناصر سازنده آن بررسي مي‌شود. بخش دوم شامل بررسي تطبيقي چارچوب هاي معماري سازماني براي تدوين مدل مفهومي معماري دانشگاه مجازي است.بخش سوم به تركيب عناصر دانشگاه مجازي و مدل مفهومي آن مي پردازد و اعتبار آن به كمك پرسش نامه و به‌كارگيري روش ها و آزمون هاي آماري مورد سنجش خبرگان قرار مي‌گيرد و در گام پاياني يافته هاي پژوهش به شكل چارچوب و عناصرمعماري اطّلاعاتي دانشگاه مجازي در ايران مورد تحليل قرار مي گيرد. ويژگي اصلي چارچوب پاياني، ايجاد مدلي جامع براي تحقّق دانشگاه مجازي است كه در بر گيرنده همه وجوه و عناصر مورد نياز براي جاي گيري محيط يادگيري الكترونيكي با توجّه به نيازهاي بومي ايران است كه بهرهگيري از آن را در كاربردهاي واقعي امكان پذير مي كند.