تطبيق تصويرآرايي نقاش ييوسف و زليخا با شعري از بوستان سعدي

تطبيق تصويرآرايي نقاش ييوسف و زليخا با شعري از بوستان سعدي

نقاشي ايراني كه با عنوان نگارگري شناخته شده، بيشتر داراي مضامين عاشقانه - عارفانه و مذهبي است. هنرمند ايراني اين مضامين را از شعرها و نثرهاي ادبي برگرفته و سپس به نيروي خلاقيت، عناصر اصلي آن را به تصوير در آورده است. در بررسي آثار ادبي و هنري، صورت عيني و مادي از اهميت خاصي برخوردار است. شعر «يوسف و زليخا» از «بوستان سعدي» كه بهوسيله هنرمند نقاش «كمالالدين بهزاد» ترسيم شده است، شايد نمونهاي آشكار، براي بيان ارتباط تنگاتنگ ميان شعر و نقاشي باشد. چنانچه كه سعدي- شاعر بزرگ ايراني- اين داستان قرآني را به نيروي ذهن و تخيل سرشار و مهار ناپذير خود به عناصر لفظي بيان نموده وسپس «بهزاد» اين شعر سعدي را با توجه به اعتقادات و برداشتهاي ذهني خود با عناصر بصري به تصوير كشيده است. زبان شعر از معنا مايه ميگيرد، به همين دليل اسباب ايجاد شعر، مبنايي معنايي دارد و نگارگري ايراني هم در استفاده از شعر، علاوه بر جنبههاي معنايي، به جنبهي نمادين و استعاري آن نيز توجه مينمايد.