تطبيق اوليايالله با اصحاب كهف در متون عرفاني فارسي

در طول تاريخ تصوّف و عرفان اسلامي، صوفيّه براي مصون ماندن از مخالفت‌ها و تهديدات اهل شرع و متّهم شدن به كفر و زندقه، همواره كوشيده‌اند تا مباني عقيدتي و اعمال طريقتي خود را با مستندات قرآني و حديثي توجيه كنند. قصّه اصحاب كهف به لحاظ مشابهاتي كه عرفا بين «اوليايالله» و «اصحاب كهف» قايل شده‌اند، در كتب عرفاني جايگاه ويژه‌اي دارد. اطلاق لفظ فتيـة (جوانمردان) براي اصحاب كهف، تقويت ايمان و فزوني هدايت آنها توسّط خداوند، نهان شدن ايشان در غار از شرّ دشمنان، خوابيدن و بيدارشدنشان به اراده حقّ‌ تعالي و... جزو مواردي است كه با علايم و خصوصيّات اوليايالله، از جمله: «فتوّت»، «حفظ»، «استتار»، «تسليم» و... تطبيق داده شده است.