بررسي اطلاق «وجود» بر خدا در فلسفه ارسطو

بررسي اطلاق «وجود» بر خدا در فلسفه ارسطو

ارسطو در مواردي موضوع فلسفه اولي را موجود نامتحرّك يا خدا دانسته و در موارد متعدّد ديگر موضوع آن را موجود بما هو موجود شمرده است. آيا اين دو موضع، دو باور ارسطويي اصيل بوده و با هم قابل‌جمع‌اند يا بايد دو موضع متناقض تلقّي گردند كه ارسطو از اوّلي به دومي عدول كرده است؟ ثمره فرض عدول به موضع دوم اين است كه خدا را نمي‌توان «وجود» خواند و، در نتيجه، مابعدالطبيعه و الاهيّات دو دانش مستقل مي شوند؛ درحالي‌كه بنا به فرض عدم عدول، يعني بنا بر موضع نخست، مابعدالطبيعه همان الاهيّات خواهد بود. راه‌هايي كه در اين‌جا براي حلّ مسيله مورد استفاده قرار مي‌گيرند از اين قرارند: تحقيق مسيله از منظر حكمت يا دانش مورد جستجو كه خود حاوي دو راه جداگانه خواهد بود؛ سپس تحقيق بر مبناي معاني «وجود» نيز ادامه مي‌يابد، تا سرانجام نتيجه تحقيق از اين راه‌هاي گوناگون با يكديگر مقايسه شود

Aristoteles sometimes presents the subject of first philosophy, immutable being or God, and sometimes presents it being qua being. Are these Two Positions agreeable, or do we must consider them Two incompatible positions that He replaces the latter with the former? Result of the latter is no application of existence to God and separating of metaphysics from theology.