اثر كم آبياري در دوره رشد زايشي بر انتقال مجدد ماده خشك چهار رقم آفتابگردان

اثر كم آبياري در دوره رشد زايشي بر انتقال مجدد ماده خشك چهار رقم آفتابگردان

به منظور بررسي اثر كم¬آبياري در مرحلة زايشي بر انتقال مجدد مادة خشك ارقام آفتابگردان، آزمايشي به¬صورت كرت¬هاي خرد شده در قالب طرح بلوك¬هاي كامل تصادفي با سه تكرار در سال 1386 در مزرعة پژوهشي دانشگاه بوعلي سينا انجام شد. آبياري در شش سطح: آبياري كامل (شاهد)، كم¬آبياري با عدم آبياري در مراحل غنچه¬دهي، گلدهي، دانه¬بندي، غنچه¬دهي+ دانه‌بندي و گلدهي+ دانه¬بندي بود. در اين آزمايش از چهار رقم آفتابگردان آذرگل، آلستار، آليسون و يوروفلور استفاده شد. نتايج نشان داد كه بيشترين عملكرد دانه با 1/75 گرم در بوته از رقم يوروفلور با آبياري كامل به¬¬¬دست آمد. كمترين كاهش عملكرد در تيمار كم¬آبياري در مرحلة دانه¬بندي حاصل شد. رقم آليسون با كم¬آبياري در مرحلة دانه¬بندي، رقم آلستار با كم¬آبياري در مراحل گلدهي و دانه¬بندي و سپس رقم يوروفلور با كم¬آبياري در مرحلة دانه¬بندي به ترتيب با 6/22، 4/22 و 1/22 گرم در بوته، بيشترين مقدار انتقال مجدد مادة خشك را داشتند. ذخاير ساقه نقش موثرتري از نظر كارآيي و مشاركت انتقال مجدد مادة خشك در پرشدن دانه در تيمارهاي كم-آبياري داشت. بيشترين ميزان كارآيي و مشاركت انتقال مجدد در رقم آلستار با كم¬آبياري در مرحلة گلدهي و مرحلة دانه¬بندي (به ترتيب 8/55 و 4/50 درصد) برآورد گرديده و رقم آذرگل در تيمار كم¬آبياري در مرحلة غنچه¬دهي از كارآيي و مشاركت كمتري برخوردار بود. بر اساس نتايج اين آزمايش ميزان انتقال مجدد مادة خشك در ارقام آفتابگردان در شرايط كم¬آبياري در مرحلة دانه-بندي، بيشتر از ساير مراحل بوده و در نتيجه ميزان كاهش عملكرد نيز كمتر بوده است.