تعالي معنوي انسان در آموزه هاي مولانا

در عرفان اسلامي، انسان، موجودي ذومراتب با ساحت هاي وجودي مختلف است كه هر يك از آنها دريچه اي به وجود پر رمز و راز اين معماي هستي است. در ميان عارفان مسلمان، چهره مولانا جلال الدين رومي در كشف رازهاي دروني انسان و گشودن اسرار وجودي او بسيار برجسته است. مولوي با بهره گيري از تعاليم عميق ديني و تجربيات عارفان پيش از خود و آميختن آنها با تجربيات عرفاني خويش توانست انسان شناسي عرفاني بسيار متعالي و عميقي را در آثار منثور و منظوم خويش به بشر عرضه كند. تعالي معنوي انسان در تفكر مولانا را بايد از دو جنبه نگريست: يك جنبه آن مانع زدايي و آسيب شناسي روحي انسان و جنبه ديگر، چگونگي پرورش روحاني اوست. مولوي با تفكيك خود حقيقي و خود مجازي انسان و شناخت آثار زيانبار غفلت انسان از ساحت الهي خويش، موانعي را كه باعث اين غفلت و دوري انسان از گوهر حقيقي خود مي شود، در مكتب عرفان عشقي خويش به بهترين وجهي به تصوير كشيد و همچون طبيبي روحاني توانست با كشف علل واقعي درد و رنج انسان غذاهاي حقيقي روح انسان را شناسايي و عرضه كند