تاريخچه معرفت شناسي

معرفت‏شناسي درجهان اسلام، دو مقطع را سپري كرده است: مقطع اول از كندي تا علامه طباطبايي را در بر مي‏گيرد كه انديشمندان آن تنها به مسايل و فصول معرفت‏شناسي پرداخته‏اند، و كتاب جامع و كاملي در اين حوزه از سوي آنان به نگارش در نيامده است؛ مقطع دوم به عصر علامه طباطبايي و شاگردان ايشان )نوصدراييان( باز مي‏گردد كه براي حوزه معرفت‏شناسي به نوعي استقلال قايلند و آثار مستقل معرفت‏شناسي نگاشته‏اند. اما معرفت‏شناسي در غرب، چهار مقطع را طي كرده است: در مقطع اول تنها به مباحث هستي‏شناختي و انسان‏شناختي پرداخته مي‏شد و پيش‏فرض‏هاي ناگفته معرفت‏شناختي مدنظر قرار مي‏گرفت؛ در مقطع دوم- يعني از ظهور سقراط تا رنسانس - به مسايل معرفت‏شناختي به‏صورت‏پراكنده پرداخته شده است؛ در مقطع سوم- يعني از عصر رنسانس تا دوره جديد- تك‏نگاره‏هايي به فصول اين دانش اختصاص يافت؛ و در مقطع چهارم- يعني در قرن نوزدهم و بيستم - نگاه استقلال‏گرايانه به دانش معرفت‏شناختي صورت گرفت.