ذهن و هوش مصنوعي از ديدگاه سرل1

جان راجرز سرل در اين گفتار به چهار مسيله عمده و بحث‏انگيز در فلسفه ذهن مي‏پردازد، اما نقد او بر هوش مصنوعي از همه آن‏ها مهم‏تر و محوري‏تر مي‏نمايد. سرل باتوسل به طبيعت‏گرايي زيست‏شناختي مي‏كوشد دوگانه انگاري ذهن و بدن را حل نمايد. او كليه حالت‏هاي ذهني را معلول فرايندهاي زيست‏شناختي اعصاب در مغز مي‏داند. به نظر او، مغز به‏وجود آورنده ذهن و ذهن ويژگي سطح بالاتر مغز است. پديده‏هاي ذهني به اندازه پديده‏هاي زيست‏شناختي نظير رشد، گوارش و ترشح صفرا واقعي هستند و نمي‏توان آن‏ها را به چيزي ديگر نظير رفتار يا برنامه رايانه‏اي فروكاست. ميان سطح ذهني و سطح زيست‏شناختي اعصاب، سطح واسطه‏اي از محاسبه وجود ندارد. برنامه رايانه‏اي چيزي بيش از يك دستور زبان نيست، حال آنكه ذهن داراي معناست و دستور زبان ما را از معناشناسي بي‏نياز نمي‏كند