علم و دين: توازي يا تعارض؟

رابطه ميان علم و دين، بر مبناي تعارض است يا توازي؟ اين سوالي است كه از ديرهنگام كماكان مطرح است، اما يافته‏هاي چشمگير و روزافزون دانشمندان در عصر جديد، با معتقدات علمي كليسا آشكارا درتعارض قرار گرفت و در اين راستا، طرفداران ماترياليسم علمي، به ويژه با تمسك به نظريات نيوتن و تبيين مكانيكي جهان، در كنار پوزيتيوست‏هاي منطقي، كل دين را داستانهايي پوچ و بي‏فايده دانسته، يگانه بها را به علم دادند. سپس برخي متالهه و نيز دانشمندان متدين، براي رفع اين تعارض، راه‏حل‏هايي ارايه دادند؛ بدين صورت كه ، بنا بر تعارض ميان علم و دين، اعتقاد به جدايي قلمرو و نيز تفاوت زباني آن دو را بلا مانع دانسته، براي هر كدام وظايف جداگانه‏اي برشمردند، و حتي عده‏اي، تعارض ميان علم و دين در مباحث مشترك )مثلاً در مبحث آفرينش( را با استدلال به سمبليك بودن و قابل تفسير بودن زبان دين، برعكس زبان علم، امري ظاهري دانستند. مقاله حاضر اين مساله را، ضمن انتقاد، به تفصيل طرح و بررسي مي‏كند