جاودانگي انسان، مباني و اقسام آن در آثار عطار

جاودانگي مبحثي است كه پيشينه اي به اندازه تاريخ زندگي بشر دارد. عطار از جمله كساني است كه در آثار خود درباره اين انديشه بنيادي زندگي بشر اظهار نظر كرده است. او جلوه هاي چندي براي جاودانگي قايل است. از جمله: ماندن در يادها وخاطره ها، توالد نسل و...، ولي مهم ترين نمود جاودانگي را فاني شدن در خدا و باقي شدن به او مي داند. عطار مانند بيشتر عارفان اسلامي، انسان را داراي دو بعد روح و جسم مي داند و معتقد است كه آن چيزي كه ارزش دارد روح است نه جسم. پس بايد روح و جان را در اين عالم تصفيه كرد؛ ولي با اين اوصاف به نظر مي رسد كه در برخي از آثار خود (همان طور كه در متن هم آمده است) معتقد به معاد جسماني و روحاني هر دوست. همچنين طبق اعتقاد ديني خود به جهان بعد از اين جهان و برپا شدن محكمه عدل الهي در آن جهان معتقد است كه آن را در قالب مباحثي مانند: بهشت، جهنم، برزخ، پل صراط و... عنوان مي كند. عطار همچنين تناسخ را منكر است و مي گويد هر انساني كه به اين عالم آمد يك بار بيشتر فرصت زيست و زنــدگي نــدارد و ديـگر به هيـچ عنـوان و تحـت هيـچ قـالبي به ايـن جهان برنمي گردد.