تجارب استرس در زنان نجات يافته از خودكشي

تجارب استرس در زنان نجات يافته از خودكشي

مقدمه: استرس جزي لاينفك زندگي انسان است اما ميزان بيش از حد يا طولاني مدت آن مضر بوده و سبب تغيير در رفتار، حالات هيجاني و بحراني مي‌شود كه در بروز و افزايش رفتارهاي منجر به خودكشي نقش عمده‌اي دارد. زنان دليل اين كه با تنش و استرس‌هاي متعددي در سطح جامعه مواجه بوده، افرادي آسيب‌پذير محسوب مي‌شوند، بلكه به دلايل متعدد با تنش و استرس‌هاي بيشتري در سطح جامعه مواجه‌اند. شناخت ماهيت تجارب اين افراد در پي بردن به نيازهاي سلامتي و ايمني، حمايت و پيشگيري از عواقب مخرب ناشي از آن ضروري است. يكي از افرادي كه نقش مهم و كليدي در تامين، حفظ، ارتقا و ياري نمودن زنان و ايفاي نموده، پرستاران مي‌باشند. پژوهش حاضر با هدف تبيين تجارب استرس در زنان نجات يافته از خودكشي انجام گرفته است. روش: اين پژوهش از نوع توصيفي بوده كه به روش كيفي و به روش پديدارشناسي انجام گرفت. مشاركت‌كنندگان در تحقيق را 10 نفر از زنان نجات يافته از خودكشي بستري در بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان مي‌دادند. نمونه‌گيري به روش مبتني بر هدف انجام و تا اشباع داده‌ها ادامه يافت. جهت گردآوري داده‌ها از مصاحبه عميق استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها به روش كلايزي انجام گرفت. به منظور دستيابي به موثق بودن داده‌ها از معيارهاي بازنگري ناظرين و مشاركت‌كنندگان در پژوهش استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌هاي اين پژوهش مشتمل بر، مفاهيم متعددي بودند كه در دو مفهوم اصلي پديدار گرديدند: 1- زندگي در استرس كه شامل زير مفهوم‌هاي، استرس‌هاي بيروني و دروني و 2- مقابله با استرس كه حاصل زير مفهوم‌هاي، رفتارهاي سازگارانه و رفتارهاي ناسازگارانه بود. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، تجارب افراد براي مقابله با شرايط پر استرس نشان مي‌دهد در مواقعي كه رفتارهاي سازگارانه موثر به خصوص با توسل به معنويات شرايط بحراني را با كمترين آسيب پشت سر گذاشته‌اند. در شرايط زندگي پراسترس كنوني نه تنها بايد به فكر كاهش استرس‌ها بود، بلكه با افزايش مهارت‌هاي سازگارانه نظير اعتقادات مذهبي مي‌توان شرايط را به سمت مطلوب تغيير داد. آشنايي با شيوه‌هاي سازگاري مناسب به خصوص در پيشگيري از خودكشي مستلزم برنامه‌ريزي‌هاي وسيع و جامعي است.