آموزه‌هاي معماري ايراني و ساختمان‌سازي‌ مسكوني از دوره قاجاريه تا امروز

آموزه‌هاي معماري ايراني و ساختمان‌سازي‌ مسكوني از دوره قاجاريه تا امروز

ساختمان هاي مسكوني رعيت نشين دوره قاجاريه گرچه نماي بسيار ساده اي داشتند، ولي از پي سازي و اسكلت سازي مقاومي برخوردار بودند. در ساختمان هاي بيروني و اندروني آنها، طرح هاي دلباز همراه با رعايت اصول ارتباطات و محرميّت، توجّه به مسايل فني فاضلاب، آبرساني، پيسازي، اسكلت سازي هاي مقاوم و ضد زلزله، نماسازي با پديده هاي مقاوم هنري و متصل به بنا و در نهايت ارزش هايي از هنر وابسته به معماري ديده مي شود. ساختمان سازي در دوره پهلوي اول از تلفيق معماري سنتي و كشورهاي همجوار شمال شرقي پيروي مي كرد، اما در دوره پهلوي دوم، از جهت طرح و اجرا از شيوه ساختمان سازي غربي الگو مي گرفت تا جايي كه ساخت و ساز ساختمان ها به سوي روش هاي غربي و در مواردي بي اصول سوق داده شد. در اين مقاله تلاش شده است تا طرح ساختمان هاي بيروني و اندروني و آموزه هاي نماسازي آن ها در دوره قاجار و سپس آموزه هاي معماري دوره معاصر از پهلوي به اين سو و اثر معماري بي هويت در ساختمان سازي هاي معاصر موردتوجه قرار گيرد و به ناهنجاري هاي ساختمان سازي در كشور اشاره گردد. در واقع بخشي از آسيب هاي ناشي از زلزله ها به فراموشي اصول ساختمان سازي هاي سنتي و بي توجهي به اصول علمي معماري باز مي گردد. از اين رو بايد تمامي موازين آيين نامه هاي اجرايي با نظارت دستگاه هاي ذي صلاح مانند وزارت مسكن و شهرسازي در مقام ارشد و شهرداري ها در مقام نظارت بر اجرا، با دقت عمل از مهندسين مشاور و ناظر مقيم در كارگاه هاي ساختماني بخواهند تا به احداث ساختمان هاي مقاوم مسكوني و غيرمسكوني مبادرت ورزند.