بررسي ادله قايلين به حرمت ريش تراشي در ميان فقهاي اماميه

بررسي ادله قايلين به حرمت ريش تراشي در ميان فقهاي اماميه

يكي از مسايلي كه اذهان متشرعين را به خود مشغول كرده حكم شرعي ريش تراشي مي باشد. مساله حلق لحيه در ميان فقهاي اماميه اولين بار در اواخر قرن هفتم مطرح شد اما تصريح به حرمت از قرن دهم يا يازدهم هـجري قمري در كتب فقهي شيعه آغاز شده است. قايلين به حرمت ريش تراشي به ادلّه مختلف - كتاب، روايات، اجماع، شهرت، سيره مسلمين، ارتكاز متشرعين و عقل- استدلال كرده اند كه با بررسي دقيق آنها روشن مي گردد كه هيچ يك از آن مستندات، صلاحيت وافي براي اثبات حرمت ريش تراشي را ندارد و ادلّه اصل برايت مقتضي جواز حلق لحيه مي باشد اما چون از طرفي ديگر، هيچ يك از انبيا و اوليا (معصومين) و علماي اسلام از صدر تا به حال ريش تراشي نكرده اند مقتضاي احتياط، نتراشيدن ريش خواهد بود.