پژوهشي درباره جايگاه ادبيات تعليمي در قصايد پارسي

ادبيات تعليمي، يكي از مهم‌ترين انواع ادبي است كه در فرهنگ و ادبيات هر كشوري يافت مي‌شود و سعي در پرورش قواي روحي و صفات نيك اخلاقي انسان‌ها دارد. اين نوع ادبي در بسياري از آثار شاعران ايراني وجود دارد. آثاري كه به شيوه‌هاي گوناگون به تعليم مردم و آموزه‌هاي اخلاقي ايشان اشاره دارد. شعرا با استفاده از صنايع مختلف ادبي، كلامي پر از پند و اندرز مي‌سرايند و با استفاده از تمثيل‌هاي مختلف به فهم مسايل خوب و بد زندگي كمك مي‌كنند. اين مقاله كه جايگاه ادبيات تعليمي در قصايد را مورد بررسي قرار مي‌دهد، به سير تحول اين نوع ادبي و تعليمات ديني و مذهبي، آموزش‌هاي اخلاقي- عرفاني و تعليمات سياسي- اجتماعي در قصايد شاعران بزرگ قصيده‌سراي پارسي مي‌پردازد.