شادي در غزليّات شمس تبريزي با تكيه بر عوامل عرفاني

شادي در غزليّات شمس تبريزي با تكيه بر عوامل عرفاني

با وجود آنكه مولوي پرورده دوران آشوب‌زده‌اي چون دوران مغول است، تحت‌تاثير تعاليم پدرش، ‌ بهاي‌ ولد، و استادش، محقق ‌ترمذي، و به‌ويژه‌ شمس‌تبريزي، با سلوك در تصوّف بسطي و عرفان عاشقانه‌، شادي‌ و طرب‌ را درون خود جاري ساخت و در غزليّات شمس بازتاب داد. با مطالعه و بررسي عوامل شادي در غزليّات وي، روشن مي‌شود كه نوع شادي او انفسي و دروني است. او بر عشق، معشوق، رهايي از خود و وصال، بيش از ساير عوامل تاكيد دارد. از ديدگاه او، عشق، شادي‌بخش زمان و مكان، عامل كمال و وصال به معشوق است و معشوق دوگانه، يعني نهان (خدا) و آشكار (شمس، زركوب و چلبي) به زندگي‌اش معنا مي‌بخشند. او با كشف معناي زندگي، در رهايي از خود و پيوستن به وصال مي‌كوشد و آن‌گاه كه به خودشكوفايي و كمال مي‌رسد، مغز و معني شادماني را مي‌يابد و براي ابدي ساختن آن، از بندگي معشوق غافل نمي‌شود.