ادراك حسي افلاطون در نظام پارمنيدسي

ادراك حسي افلاطون در نظام پارمنيدسي

براي مدت ها رابطه ادراك حسي با معرفت از نظر افلاطون به نحوي بر اساس تفكر ارسطويي يا تفكر افلوطيني توجيه مي شد، اما به تازگي آراي ديگري در اين باره مطرح است كه در آن دريافت اصلي خود افلاطون محل مداقه قرار مي گيرد. اين ديدگاه هنگامي جدي تر مي شود كه در مواردي همچون رساله تيه تتوس (184 الف تا 187) ملاحظه مي كنيم كه افلاطون برخلاف نظر ارسطو و افلوطين نقشي را براي ادراك حسي در معرفت قايل نيست. هدف از اين مقاله برجسته ساختن همين رويكرد است كه با ارجاع به مكالمات افلاطون به پيش مي رود. بدين ترتيب، چنين وجهه نظري از سوي افلاطون محور مهمي را در معرفت شناسي او شكل مي دهد كه به نظر مي رسد با تفاسير قديم و حتي جديد مغايرت دارد. ما در اينجا بيش تر بر وجه سلبي معرفت افلاطوني تاكيد مي كنيم و به وجه ايجابي آن چندان نمي پردازيم، هرچند در پي تاكيد بر وجه سلبي وجه ايجابي معرفت شناسي افلاطوني نيز تا حدودي بررسي مي شود.