اثر بخشي درمان شناختي ـ رفتاري مديريت استرس بر شدت علايم بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير

اثر بخشي درمان شناختي ـ رفتاري مديريت استرس بر شدت علايم بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير

چكيده زمينه و هدف : سندرم روده تحريك‌پذير نوعي بيماري گوارشي است كه با درد مزمن شكم و تغييرات اجابت مزاج و عدم علل عضوي براي اين علايم مشخص مي‌شود. ‌ هدف اين مطالعه تعيين اثر بخشي درمان شناختي‌ ـ رفتاري مديريت استرس بر علايم بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير بود. ‌ روش بررسي: در اين مطالعه كارآزمايي باليني كه در سال 1389 انجام شد، از بين بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير مراجعه كننده به كلينيك و مطب هاي متخصصين گوارش شهر ياسوج، 42 نفر به روش نمونه‌گيري مبتني بر هدف انتخاب شده و به صورت تصادفي به دو گروه مساوي مداخله و كنترل تقسيم شدند. پس از اجراي پيش آزمون كه با استفاده از مقياس فراواني و شدت علايم روده) (BSS-FS، پرسشنامه كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير(IBS-QOL-34) و پرسشنامه افسردگي و اضطراب بك به عمل آمد، گروه مداخله طي 8 جلسه هفتگي علاوه بر درمان معمول، مورد درمان شناختي‌ ـ رفتـــاري مديـــريت استرس قرار گرفتند،‌ ولي گروه كنترل تنها درمان معمول را دريافت كردند. پس آزمون دو ماه بعد با همان ابزار انجام گرفت. ‌ داده‌ها با آزمون‌هاي آماري تحليل كوواريانس وآزمون تي وابسته تجزيه تحليل شدند. ‌ يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان شناختي‌ـ رفتاري مديريت استرس در كاهش علايم بيماران سندرم روده تحريك پذير در گروه مداخله تاثير معني‌داري داشت(001/0=p ). ‌ نتيحه‌گيري: اين مطالعه نشان داد، تلفيق درمان‌هاي دارويي به همراه مداخلات روان شناختي مي‌توانند در كاهش علايم و بهبود بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير موثر باشند. ‌