افلاطون به روايت سهروردي

افلاطون به روايت سهروردي

شهاب الدين سهروردي (549-587ق) نماينده انديشه هاي افلاطون (347؟-427؟ق.م) در فلسفه اسلامي است. او در حكمت اشراق، مقام و اهميت ارسطو را در فلسفه مشّاي دارد. سهروردي در نوشته هاي خود از افلاطون با عنوان «افلاطون الالهي» و «امام الحكما» و تعبيراتي شبيه به اين دو استفاده كرده است. او خود را افلاطوني مي داند. در گزارش وي ز آراي افلاطون غالباً آراي مبتني بر شهود او نقل شده و گاه كه از آراي هستي شناسانه او سخن مي گويد انتهاي كلام را به شهود افلاطون از حقايق هستي متصل مي كند. به نظر سهروردي، افلاطون ذوات ملكوتي را شهود كرده است. وي قايل به مقامي در خور حكيم متاله براي افلاطون است. سهروردي جمع ميان افلاطون و زرتشت كرده است. لذا تصريح او به جمع افلاطون و زرتشت بدون مدد وي از دين مبين اسلام ممكن نيست. نقش اساسي دين اسلام در اين جمع، به مثابه كمالي است كه قابليّت نظري اين جمع را در سهروردي به وجود آورده است.